Op zondag 28 maart 2004 waren Steve en ik al weer vroeg uit de veren.
Volgens de diverse websites en weerberichten zou het wel eens soarbaar kunnen
worden! Rond half elf kwam ik bij de Slufter aan waar Steve al op het strand
stond te wachten. Na uitgebreid de windsterkte gemeten te hebben onderaan,
halverwege en bovenop het duin besloten we dat het zou moeten kunnen.
Voor de zekerheid besloten we dat we elkaar zouden 'ankeren' en het duin
ophelpen. Steve mocht het spits afbijten en na wat op het strand gespeeld
te hebben met het scherm zetten we koers richting duin. Na wat gepiel zette
Steve halverwege het duin op en liepen we voorzichtig omhoog. Steve pakte lift
en na hem een zwiep aan zijn been gegeven te hebben vloog hij weg langs het
duin. Nadat Steve ruim een uur heen en weer had gevlogen boven het duin was
de beurt aan mij. De procedure werd herhaald en binnen no-time vloog ook ik
boven het duin. Toen ik ongeveer een uurtje vloog werd de wind iets minder
en Steve voegde zich geheel zelfstandig bij mij in de lucht. We hadden het
hele duin voor ons tweetjes, wat een luxe! Na nog een uur zo gevlogen te
hebben begon de wind in te zakken, en werd het moeilijker om hoogte te houden.
Op een gegeven moment voegden Zlatko en Jasmin zich bij ons in de lucht, en
hielden wij het voor gezien. We hadden immers de beste tijd al achter de rug.
|
